Pojezierze Mazurskie, Pojezierzem Mazurskim nazwano pas pojezierzy między dolną Wisłą a wschodnią granicą.

W obrębie Pojezierza Mazurskiego rozróżnia się: Pojezierze Brodnickie, Pojezierze Iławskie,

Pojezierze Olsztyńskie, Pojezierze Mrągowskie, Równina Mazurska, Kraina Wielkich Jezior Mazurskich , Kraina Węgorapy, Pojezierze Ełckie, Garb Szeski.. Pojezierze Mazurskie można określić jako region zbiegania i nakładania się moren czołowych trzech głównych faz ostatniego zlodowacenia tj. Bałtyckiego.

Na zachód od Wzgórz Dylewskich i Doliny Pasłęki poszczególne zasięgi tego zlodowacenia rozbiegają się, a zewnętrzna jego granica odchyla się daleko na południe w okolice Płocka. Od lodowca odłączały się wyspy lodu. Lód topiąc się dał początek zagłębieniom jeziornym.

Część zbiorników pojezierza przeszła szybką metamorfozę cywilizacyjną. Eutrofizacja jezior widoczna jest szczególnie wyra1/4nie na zdjęciach lotniczych. Charakterystyka spektralna, odpowiadająca w języku potocznym zróżnicowanemu zabarwieniu wód powierzchniowych, odzwierciedla skład gatunkowy fitoplanktonu i obecność zawiesin mineralnych. Natężenie koloru określa intensywność zakwitu i pośrednio biomasę zawiesiny glonów, a długośćutrzymywania się zakwitu potencjalną żyzność zbiornika.
Urozmaicona, młodoglacjalna rzezba obszaru wiąże się z lobem mazurskim ostatniego zlodowacenia, wysokośc n.p.m. przekraczają 300 m. Rzezba jest silnie pagórkowata z dużą liczbą jezior oraz zagłębień bezodpływowych..

Krajobraz jest bardzo młody, ponieważ zarysował się dopiero przed kilkunastoma tysiącami lat, a ostateczna forma wykształciła się dopiero przed 5 - 7 tysiącami lat temu, kiedy to wskutek ocieplenia klimatu znikły ostatnie zagrzebane w ziemi lody powodujące powstanie mis jeziornych, a cały teren pokryły wielkie lasy, które utrwaliły formy aż do czasów dzisiejszych.